در شبکه های اجتماعی همراه ما باشید

چگونه می توان از معلولیت های ذهنی پیشگیری کرد؟

چگونه می توان از معلولیت های ذهنی پیشگیری کرد؟

اولین هدف در عقب ماندگی های ذهنی، پیشگیری از معلولیت ذهنی است که در آن به والدین آینده، درباره عوامل خطر برای اختلال ذهنی، آموزش داده می شود( مثلا درباره آثار استفاده از الکل و موادمخدر در دوران حاملگی به آنها اطلاعات داده می شود). دومین هدف، قرار دادن برنامه های آموزشی ویژه در دسترس معلولان ذهنی است، برنامه هایی که در آنها، برای مقابله با چالش های زندگی روزمره، مهارت های مختلف آموزش داده می شود. سومین هدف این است که معلولان ذهنی از جامعه جدا نشوند، بلکه در جامعه به زندگی خود ادامه دهند.

روش های پیشگیری

بسیاری از عقب ماندگی های ذهنی قابل پیشگیری هستند، مخصوصا اختلالاتی که در دوره جنینی و در طول حاملگی مادر روی می دهند. برای پیشگیری در مورد این اختلالات سعی می شود مادرانی که احتمالا به سوء مصرف الکل مبادرت دارند شناسایی شوند و به آنها مشاوره دهند. پیشگیری را با روش های دیگری می توان انجام داد. مثلا مشاوره ژنتیک باعث شناسایی زنانی می شود که احتمالا کودکانی با معلولیت ذهنی به دنیا خواهند آورد. این افراد درباره خطرات مختلف اطلاعاتی دریافت می کنند و درباره اقدام به حاملگی و ادامه آن مورد مشاوره قرار می گیرند. آزمایش خون نیز می تواند از احتمال وقوع اختلالاتی با معلولیت ذهنی پیشگیری کند. فقر و محرومیت اجتماعی می تواند باعث ناتوانی های ذهنی شود که این خانواده ها مورد حمایت مالی و معنوی قرار می گیرند. جوان بودن بیش از حد مادر نیز عامل خطر برای کودکانی با ناتوانی ذهنی است. با مشاوره به مادران نوجوان، در اختیار گذاشتن قرص های ضدبارداری و ارایه فرصت های تحصیلی برای دختران نوجوان می توان از معلولیت ذهنی کودکان پیشگیری کرد.

شیوه های آموزشی

آموزش مهارت خودیاری، اجتماعی و شغلی به افراد مبتلا به اختلالات ذهنی، می تواند کیفیت زندگی آنها را بهتر سازد. این مهارت ها عبارتند از مهارت های خودیاری و سازگاری (مثل توالت رفتن، غذا خوردن و لباس پوشیدن)، مهارت های زبانی و ارتباطی (ازجمله زبان اشاره، زبان گفتاری، و درک مطلب)، مهارت های تفریحی (مثل بازی کردن و پختن غذاهای ساده)، مهارت های زندگی روزمره (استفاده از تلفن، پول دادن، و پول گرفتن) و کنترل انفجارهای خشم، پرخاشگری و رفتارهای مشکل زا (کاهش تمایل فرد به رساندن منظور خود از طریق پرخاشگری، هول دادن یا داد کشیدن). می توان از روش های آموزشی برای موارد شدیدتر نیز استفاده کرد، مثلا برای کنترل رفتارهای خطرناک، از قبیل خود- زنی یا کوبیدن سر به دیوار. فرایند های بسیاری وجود دارند که این آموزش ها را در برمی گیرند. مثلا در تقویت رفتارعامل به رفتارهای صحیح  فرد ناتوان  که به صورت خودجوش از او سر زده می شود، پاداش داده می شود مانند توجه کردن به او یا ستایش کردن به او. یا در فرایند شکل دهی، رفتارهای پیچیده به مراحل قدم به قدم تجزیه می شود و در تکمیل هر قدم به فرد پاداش داده می شود.

 

منابع:

گنجی. آسیب شناسی روانی

 

مریم غلامی نژاد
نویسنده :مریم غلامی نژاد

مریم غلامی نژاد کارشناس ارشد روانشناسی بالینی هستم. علاقه زیادی به مطالب روانشناسی بخصوص در زمینه های اختلالات و آسیب های روانی کودک و بزرگسال دارم. خانواده درمانی و زوج درمانی از سایر موضوعات مورد علاقه من می باشد.

 




درباره ما

روان آسای سعی بر آن دارد که هر روز مطالب علمی و معتبر جدیدی در حوزه های روانشناسی، روانشناسی خانواده، روانشناسی نوجوان و روانشناسی کودک ارایه نماید، از اینکه همراهمان هستید بخود میبالیم.

 
کلیه حقوق این سایت متعلق به روان آسای میباشد.