در شبکه های اجتماعی همراه ما باشید

آگورافوبیا چگونه تشخیص داده می شود؟

آگورافوبیا چگونه تشخیص داده می شود؟

DSM-5  (پنجمین راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی) برای اختلال آگورافوبیا  9 معیاررا تعیین کرده است. معیار اول دارای پنج زیر مجموعه می باشد. با مطالعه این معیارها می توان اختلال آگورافوبیا را تشخیص داد. 

A. ترس یا اضطراب شدید درباره دو موقعیت (یا بیشتر) از پنج موقعیت زیر:

  1. استفاده از وسایل حمل و نقل عمومی (مثلا ، اتومبیل، اتوبوس، کشتی، قطار و هواپیما).
  2.  فضاهای باز (مثلا، پارکینگهای عمومی، مراکز خرید سرباز، یا پل عابر پیاده یا ماشین رو).
  3. فضاهای سربسته (فروشگاه، تئاتر، یا سینما)
  4. ایستادن در صف یا قرار گرفتن در داخل جمعیت.
  5.  تنها بودن در خارج از خانه.

B. فرد از این موقعیت ها می ترسد زیرا فکر می کند که در صورت مواجه شدن با نشانه های شبیه نشانه های  حمله وحشت زدگی یا سایر نشانه هایی که اورا از پا می اندازد، به آسانی نمی تواند فرار کند یا رسیدن نیروهای کمکی دشوار خواهد بود (مثلا سالمندان ممکن است از زمین خوردن بترسند، یا بعضی افراد از این که ناگهان نتوانند ادرار یا مدفوع خود را کنترل کنند می ترسند).

C. موقعیت های آگورافوبیک تقریبا همیشه باعث ترس یا اضطراب می شوند.

D . فرد تمام سعی خود را می کند تا از موقعیت های آگورافوبیک اجتناب کند، همیشه می خواهد یک نفر همراهش برود، یا اگر در این موقعیت ها قرار گیرد دایم در حال ترس یا اضطراب شدید قرار دارد.

E . شدت ترس یا اضطراب فرد با شدت خطری که موقعیت های آگورافوبیک ایجاد می کنند تناسب ندارد. توجه داشته باشید که" تناسب نداشتن" به شرایط حاکم، محیط، و زمینه فرهنگی – اجتماعی اشاره دارد.

F . ترس، اضطراب، یا اجتناب، پیوسته و مکرر است و معمولا 6 ماه یا بیشتر طول می کشد.

G . ترس، اضطراب یا اجتناب با عث می شود فرد به رنج یا نابسامانی شدید در عملکرد اجتماعی، شغلی، یا سایر جنبه های مهم زندگی دچار شود.

H . اگر یک عارضه پزشکی حضور دارد (مثلا بیماری التهاب روده یا پارکینسون)، ترس، اضطراب، یا اجتناب آشکارا بیش از حد است.

I . برای این اختلال نمی توان علت های مناسب تر دیگری پیدا کرد.

 

آگورافوبیا

 

شیوع

هرسال تقریبا 7/1 درصد نوجوانان و بزرگسالان ، مبتلا به آگورافوبی تشخیص داده می شوند. زنان دو برابر بیشتر از مردان احتمال دارد که دچار این اختلال شوند. آگورافوبی ممکن است در کودکی روی دهد، اما وقوع آن در اواخر نوجوانی و اوایل بزرگسالی به اوج می رسد.

 

شکل گیری و روند

در دو سوم تمام موارد آگورافوبی، شروع اولیه قبل از 35 سالگی است. اولین شروع در دوران کودکی نادر است. متوسط سن به هنگام شروع برای آگورافوبی 17 سالگی است. روند آگورافوبی معمولا مداوم و مزمن است. بهبود کامل نادر است(10 درصد). مگر اینکه آگورافوبی درمان شده باشد. در رابطه با آگورافوبی شدیدتر، میزان بهبود کامل کاهش می یابد، در حالی که میزان برگشت و مزمن شدن افزایش می یابد.

عامل ژنتیک برای آگورافوبی 61 درصد است. آگورافوبی نیرومندترین و مشخص ترین ارتباط را با عامل ژنتیکی دارد که آمادگی برای فوبی ها را نشان می دهد.  هم چنین رویدادهای ناگوار در کودکی و وقایع استرس زای دیگر مانند مورد حمله قرار گرفتن و کتک خوردن ، با شروع این اختلال ارتباط دارد.

 

منابع:

گنجی، مهدی. آسیب شناسی روانی. جلد 1

 پنجمین راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی. .DSM-5

مریم غلامی نژاد
نویسنده :مریم غلامی نژاد

مریم غلامی نژاد کارشناس ارشد روانشناسی بالینی هستم. علاقه زیادی به مطالب روانشناسی بخصوص در زمینه های اختلالات و آسیب های روانی کودک و بزرگسال دارم. خانواده درمانی و زوج درمانی از سایر موضوعات مورد علاقه من می باشد.

 




درباره ما

روان آسای سعی بر آن دارد که هر روز مطالب علمی و معتبر جدیدی در حوزه های روانشناسی، روانشناسی خانواده، روانشناسی نوجوان و روانشناسی کودک ارایه نماید، از اینکه همراهمان هستید بخود میبالیم.

 
کلیه حقوق این سایت متعلق به روان آسای میباشد.